Typische campinggasten? Me-time Marjan, geluidsman Richard en gekkerd Susan komen je vast bekend voor:

Eindelijk rust voor me-time Marjan

Sommige campinggasten vallen direct op zodra je je boeltje installeert. Ze slenteren eindeloos langs en kijken hoe jij je tijdelijke huis op orde brengt. Marjan is een heel andere campinggast. Zij valt juist op doordat zij vrijwel geen beweging maakt. Marjan heeft vakantie. Ein-de-lijk. En die vakantie heeft ze door-en-door verdiend. Het afgelopen jaar heeft ze manlief en de twee kinderen gevoederd, gewassen en gestreken. Drie dagen in de week werkt ze ook nog eens als administratief medewerkster.

Als het werk erop zit, is er altijd wel een kind dat naar een sportclub gebracht moet worden of opgehaald bij een vriendinnetje dat ver buiten het dorp woont. Op haar vent hoeft ze niet te rekenen. Frank rijdt na de files naar huis, kan hij meteen aanschuiven. Als een vriendin belt, hijst ze zich toch van de bank. Supergezellig, maar het wordt altijd te laat. Daar moet ze dan weer een paar dagen van bijkomen. Wat niet lukt in de dagelijkse drukte. Al die ballen in de lucht houden, dat doet Marjan dus even niet. Deze twee weken op de Wildzang is het me-time, het wordt haar van harte gegund door man en kinderen. Lees verder de complete column, die eerder verscheen 8 augustus in Vrouw, het weekendmagazine bij de Telegraaf . Illustratie: Simon Weeda

Zonder speaker gaat Richard nergens heen

Op een vrijdag in de kroeg | Ergens in Amsterdam | Zat aan de bar met een glas een oude wijze man| Hij zei dat die nog maar een paar dagen had| Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad…

En voor je het weet, sta je links en rechts ingeklemd tussen stapels vettige barbecuevaat luidkeels ‘Leef, alsof het je laatste dag is’ mee te zingen bij de afwasruimte. Gezellig!

Bij je last minute boeking op camping Maashoeve heb je er nog zoveel mogelijk op gelet dat je niet te ver van het sanitair zit en niet te dichtbij het vermaak. Op vakantie hoop je een paar weken te kunnen ontsnappen aan de hectiek van het inmiddels dagelijks thuiswerkleven. Geen bladblazer, feestje of verbouwing van de buren maar fluitende vogels en kabbelende praatje-pot gesprekken. Die vredige campinggeluiden zijn als balsem voor de gestreste ziel.

Je had even niet op Richard gerekend. Richard is een liefhebber van het levenslied. Hij gaat nergens heen zonder zijn bluetooth speaker. ‘Leef, alsof het nooit echt af is. Leef, pak alles wat je kan’ klinkt ’s morgens vroeg al vanuit zijn caravan. Lees verder de complete column, die eerder verscheen 15 augustus in Vrouw, het weekendmagazine bij de Telegraaf . Illustratie: Simon Weeda

Susan is lekker gek en dat mag iedereen weten

Ze staat met haar caravan helemaal aan de andere kant van de camping, maar binnen een paar dagen weet je wie Susan is, waar haar caravan staat en wie bij haar bedoeninkje hoort. Je ontmoet haar voor het eerst écht als je je was in de wasmachine wilt proppen waar zij de hare net heeft uitgehaald. Een sok is achtergebleven in de trommel. Je rent de wasserette uit achter haar aan, over de sokken erin gesproken…

‘Oh? Dank je!’ Susan kijkt je stralend aan over haar knalrode wasmand. ‘Godzijdank is het niet een van mijn pikante lingerietjes of die van ons John, haha!’

Als jij op de terugweg, je kunt het niet laten, een omweg maakt om een blik op haar ellenlange waslijn te werpen, is een boxershort vol hartjes met ‘superpapa’ op de band het meest pikante wat je kunt ontdekken.

Susan heeft zelf niets met sport, maar des te meer met beweging. Als haar zoontje in de finale van het voetbaltoernooi belandt, rent ze langs de lijn mee onder luidkeelse aanmoedigingen. ‘Suus, doe eens rustig!’ roept haar John tevergeefs. ‘Dat zei je vannacht anders niet!’ giert Suus en weg is ze want het is een cornerbal. Susan is een lekker gek mens en dat mag iedereen weten. Lees verder de complete column, die eerder verscheen 22 augustus in Vrouw, het weekendmagazine bij de Telegraaf . Illustratie: Simon Weeda