Dat gevoel van verlatenheid, van kaalslag, van verbazingwekkende leegte. Heb ik verdorie eerder Droomdebuut gemaakt waarin achttien bestsellerauteurs vertellen over het schrijven van een boek, overdondert het je toch.

‘Mijn verhaalpersonages werden tijdens het schrijven net vrienden’, vertelt thrillerauteur Carla de Jong in Droomdebuut.  Met moeite nam ze afscheid van hen toen het verhaal geschreven was.  Voor niet-schrijvers klinkt het misschien hysterisch,  voor die duizenden eenzame tikkers is het heel simpel: de verhaalfiguren vullen en verrijken je magere sociaal leventje. Zij zijn je nieuwe, intens om aandacht vragende vrienden.

Van slappe lach tot tranen uit mijn kop: puur campinggeluk

Begin dit jaar kneedde ik twee dames voor mijn roman over het Hollandse campingleven: Campinggeluk. Van alles maakte ik met hen mee. Ik kreeg een alarmerende paniekaanval, heb tot piesen toe de slappe lach gehad, raakte zwanger, heb de tranen uit mijn kop gehuild, ben halsoverkop verliefd geworden, heb mijn ex verrukkelijk de huid vol gescholden, overwon eindelijk mijn bindingsangst en stortte me in de armen van een zeer charmante man die elke vrouw wilde hebben maar ik kreeg hem. En dat alles onderwijl opgesloten onder een grijs TDC systeemplafonnetje aan de Randweg van Haarlem.

En nu? Nu lezen vijf dames mijn Campinggeluk, om te ontdekken of ze net zo (ietsje minder mag ook…) kunnen huilen, lachen en meeleven met mijn beste vriendinnen Linda en Marlies. If so, dan heb ik niet alleen mijn werk goed gedaan, maar zorg ik bovendien dat een aantal coaches minder te doen heeft. Lezen bevordert het ontwikkelen van je persoonlijkheid. Is bewezen. Wie schrijft, wordt emotioneel een tikkie mishandeld. Dag Linda en Marlies, wat hebben we een plezier gehad samen. Misschien tot binnenkort op de camping!

Campinggeluk, met een beetje mazzel 2012 in de boekhandel.

(foto Gregor Servais, uit 'Tijdelijke buurvrouwen' in Telegraafbijlage Vrouw, met campingbuur Pauline)