Ik heb zoiets van...

De winnaar van de Vaagtaalverkiezing 2010. Het is inderdaad lekker vaag en daarom ook zo fijn te gebruiken. In tekst gaat er onverbiddelijk een rode streep door. De afgelopen maand heb ik het nieuwe managementboek (De Merkmotor) van mijn partner (arbeidsmarktdeskundige, geen schrijver) mogen redigeren. Hoe streng moest ik zijn met die vage managementtaal?

Zoals daar zijn:
monitoren, technologisering, stakeholder, motivatiespeech en faciliteren. Zinnen die beginnen met ‘Het gaat erom dat’ en alinea’s die gebouwd zijn op wegen die bereden moet worden, afslagen vermeden en kruispunten genomen. We werden het eens: heldere spreektaal had de voorkeur. Niet managementfahig (eh... kan dit woord eigenlijk wel?), begreep ik. Wie begint er dan nog aan zo’n boek?

In mijn kracht met mijn eigen stukje

Hoe tevreden ben je als de klus geklaard is? Heb vier weken lang zinnen verbouwd, synoniemen gezocht, vaagheden verduidelijkt en lappen dubbele informatie eruit gegooid. Het boek is nog altijd van mijn partner, maar ik voel me net zo voldaan. De boodschap komt helder en duidelijk naar voren (investeeer in de relatie met je werknemer en klant).

De vraag kwam: of ik er eens een stukje over wil schrijven? S-T-U-K-J-E! Dat woord is stomtoevallig ook hoog geëindigd in de Vaagtaalverkiezing. Met name op feesten en partijen krijg ik regelmatig de behulpzame tip hier of daar eens een stukje over te schrijven. Gelukkig ben ik een soort van mensenmens, ga in mijn kracht zitten en neem mijn stukje verantwoordelijkheid. Bij deze.