Nooit was ik blijer toen de deadline gehaald werd: het redactiemanagement van het Maxeda Magazine (ter ere van het grote afscheid van Maxeda en een groot aantal van hun ketens). Ingehuurd door Mediapartners rond de kerstdagen 2010 zette ik mijn bladenmaaktanden in deze creatieve uitdaging samen met een team van inspirerende collega's. Deadline: 3 maanden later, als het grote Maxeda feest zou plaatsvinden.

De uitdaging bleek 'm vooral  te zitten in: hoe krijg ik de communicatieafdelingen van de twaalf (grotendeels voormalige) warenhuis- en doe-het-zelfketens van Maxeda (van HEMA tot Bijenkorf tot Praxis) zover in no time de onontbeerlijke input te leveren op zo'n tien a vijftien onderdelen (vermenigvuldig maar eens wat je  nodig hebt;-!)?
In drie maanden tijd maakten we het magazine in het Nederlands én Engels (met native college Annemarie), met alle benodigde informatie gegoten in afwisselende reportages, interviews en glossy shopping. Het kostte werkelijk zweet en zelfs her en der een enkele traan, maar hé: kijk toch eens wat een gelikt tijdschrift en een mooie recensie er liggen!

En wat heb ik hiervan geleerd?

Precies op deadlinedag hadden we het magazine klaar. Wegens familieomstandigheden bij de Maxedadirectie werd het grote afscheidsfeest begin maart afgeblazen en de magazines belandden in de opslag. Acht maanden later ziet het magazine alsnog het daglicht. En denk ik: wat heb ik geleerd van deze enerverende klus? Niks dan wijsheid die we allemaal in pacht hebben. Want die zich haast als hij tijd heeft, heeft tijd als hij haast heeft. Nu die verdomde praktijk nog...

Dat gevoel van verlatenheid, van kaalslag, van verbazingwekkende leegte. Heb ik verdorie eerder Droomdebuut gemaakt waarin achttien bestsellerauteurs vertellen over het schrijven van een boek, overdondert het je toch.

‘Mijn verhaalpersonages werden tijdens het schrijven net vrienden’, vertelt thrillerauteur Carla de Jong in Droomdebuut.  Met moeite nam ze afscheid van hen toen het verhaal geschreven was.  Voor niet-schrijvers klinkt het misschien hysterisch,  voor die duizenden eenzame tikkers is het heel simpel: de verhaalfiguren vullen en verrijken je magere sociaal leventje. Zij zijn je nieuwe, intens om aandacht vragende vrienden.

Van slappe lach tot tranen uit mijn kop: puur campinggeluk

Begin dit jaar kneedde ik twee dames voor mijn roman over het Hollandse campingleven: Campinggeluk. Van alles maakte ik met hen mee. Ik kreeg een alarmerende paniekaanval, heb tot piesen toe de slappe lach gehad, raakte zwanger, heb de tranen uit mijn kop gehuild, ben halsoverkop verliefd geworden, heb mijn ex verrukkelijk de huid vol gescholden, overwon eindelijk mijn bindingsangst en stortte me in de armen van een zeer charmante man die elke vrouw wilde hebben maar ik kreeg hem. En dat alles onderwijl opgesloten onder een grijs TDC systeemplafonnetje aan de Randweg van Haarlem.

En nu? Nu lezen vijf dames mijn Campinggeluk, om te ontdekken of ze net zo (ietsje minder mag ook…) kunnen huilen, lachen en meeleven met mijn beste vriendinnen Linda en Marlies. If so, dan heb ik niet alleen mijn werk goed gedaan, maar zorg ik bovendien dat een aantal coaches minder te doen heeft. Lezen bevordert het ontwikkelen van je persoonlijkheid. Is bewezen. Wie schrijft, wordt emotioneel een tikkie mishandeld. Dag Linda en Marlies, wat hebben we een plezier gehad samen. Misschien tot binnenkort op de camping!

Campinggeluk, met een beetje mazzel 2012 in de boekhandel.

(foto Gregor Servais, uit 'Tijdelijke buurvrouwen' in Telegraafbijlage Vrouw, met campingbuur Pauline)

'Goeiemorgen volgers. En welkom nieuwe tweeps, alweer 106 erbij!' Op hoeveel TWEEPS (!) zit ik eigenlijk? Hoe boeiend zijn mijn TWEETS voor meer dan een handjevol? Op werkgebied beleef ik lust en liefde op een Veluwse camping onder het systeemplafonnetje van mijn kantoor, een onthullend [-] boek over #Campinggeluk. Mijn privé-leven is vooral interessant voor mezelf, over lopen ouwehoer ik al genoeg in hardloopgroep03. Liever lees ik twiets:

(Uit: mijn tijdlijn)

'k Heb geen last van al die mails. Wat is er mis met mij? Alweer niks gewonnen, ik win ook nooit iets. Goed bezig! #dtv: Moet ik niet weer eens wat anders schrijven dan #Campinggeluk?Ook lekker bezig! #dtv: Wanneer ga ik weer ns op #acquisitietoer? #dtv: Hoe doet ie dat? Kenden mijn schrijfweken maar zo’n patroon #himmelhochjauchzend

Gelukkig zijn er ruimschoots berichtjes die mij doen opkikkeren, zoals 'Download net als ik gratis 40 pagina’s van mijn nieuwe jeugdboek' (noteren: meer aan #zelfpromotie doen) of 'En zo zie ik eruit na 9km in de stromende regen fietsen' (wil ik toch weten. Ik heb ook nog wel wat #boeiends liggen...)

Van egotweet tot mantratwieter

Teruggetrokken als je een boek schrijft, op de planken als je het twitterpodium betreedt. T is ff switchen. Ik blijf twieten. Omdat ik volgens de goeroes zichtbaar moet blijven, omdat ik retenieuwsgierig ben en vooral: omdat er af en toe een twiet voorbij komt die je in verwarring brengt. Duik nu weer terug in het innerlijke waar ik tegen mezelf mantratwiet:

#Ik geloof in mij, ik geloof in mij#

TWEXIT!

Een boek kan heel wat betekenen voor je sexy image (interview met mij AD eind maart 2011). Sla ook de interviews met de redacteur en schrijfcoach niet over!